Zuid-Soedan is officieel de 193ste onafhankelijke staat. Bravo!
Tijd voor nr.194. Vlaanderen? (lvh 10 juli 2011)

   19 november, de dag van …

   Bijna dagelijks is het wel “de dag van” iets. Zo kennen we moederdag en vaderdag, de dag van de klant, de dag van de jeugdbeweging, de dag van het park, de dag van de vrede, de dag van de aarde, de dag van de hond, de dag van de kat, de dag van de leerkracht, dag tegen kanker, de dag van de landbouw, de dag van de wind, de dag van de openbare ruimte, knuffeldag, … zelfs de “dag van de dag” bestaat.
   Ook internationaal zijn er heel wat “dagen van” erkend. Denk maar aan wereld voedsel dag, wereld antitabaksdag, wereldwaterdag, internationale vrouwendag, wereld AIDS dag, dag van de mensenrechten, dag van de eerlijke handel, wereld diabetes dag, wereld braille dag, warme truiendag, dag van Europa, wereld milieudag, wereld bloeddonordag, wereld gezondheidsdag, wereld kanker dag, dag van de moedertaal, wereldgebedsdag, wereld poëziedag, wereld tuberculose dag, dag van de persvrijheid, dag van het vrije woord, dag van de verpleging, dag van het gezin, wereld Alzheimerdag, Europese autovrije dag, dag van de witte stok, internationale vrijwilligersdag, internationale dag van de mensenrechten, en ga zo maar door.

   Er bestaat een hele jaarkalender “dagen van”. En het doel van zo’n “dag van” is heel eerbaar hoor. Op die manier wilt men een groep (bv. de vrijwilliger), een bepaalde problematiek (bv. voedseltekort) of thematiek (bv. milieu) op de voorgrond plaatsen. Het ene thema is al wat ernstiger dan het andere, het ene probleem al wat groter dan het andere.


   In die lange rij van dagen treffen we op 19 november WERELDTOILETDAG aan. De wereldtoiletorganisatie (WTO) wil hiermee benadrukken dat iedere wereldburger recht heeft op een goed en hygiënisch toilet. Dat lijkt hier bij ons misschien vanzelfsprekend, maar voor 40% van de wereldbevolking zou dat niet het geval zijn!
(lvh 15 november 2009)

   Een half jaar geleden, in april 2009, kondigde – toen nog Vlaams Volksvertegenwoordiger – Anissa Temsamani (SP.a) aan dat ze een boek zou schrijven over erotiek in de Wetstraat. Ze zal daarvoor uit haar eigen ervaringen putten. Immers, “Op elke werkvloer hangt er erotiek, ook in de Wetstraat.”

  Dat er op de politieke vloer erotiek hangt, vermoedden we al. Zo zijn vorig jaar ex-premier Wilfried Martens en Miet Smet na jarenlang geflirt in de Wetstraat eindelijk met elkaar getrouwd. “Het worden semifictieve verhalen”, voegt Temsamani eraan toe, “half realiteit, half verbeelding”. Net zoals haar studie-ervaringen en haar beroepservaringen?
Op welke werkvloer Anissa Temsamani tegenwoordig de erotiek opzoekt en hoever het met haar schrijfsels staat, is me niet bekend. Toegegeven, ik kijk er ook niet echt naar uit. Maar de Wetstraat blijft wel een inspiratiebron voor schrijvers.

   Voormalig journalist en CD&V-senator Pol Van Den Driessche heeft vorige week zijn eerste roman “Moord in de senaat” voorgesteld. "Het is een faction thriller. De lezer moet trachten te achterhalen wat verzonnen is en wat werkelijkheid is", vertelt Senaatsvoorzitter Armand De Decker tijdens de voorstelling van het boek. Evenwel "Elke gelijkenis met bestaande personen en gebeurtenissen berust op louter toeval", luidt dan weer de cover van het boek. Over de verhaallijn vertelt Van Den Driessche zelf: “Geld, macht, afpersing en … seks”. Op de boekenbeurs zal je ongetwijfeld een getekend exemplaar op de kop kunnen tikken. Hoedanook, verbeelding of realiteit, seks en erotiek verkopen, en da’s een feit. (lvh 19 oktober 2009)

   Illegale asielzoekers haalden de laatste tijd regelmatig het nieuws met hun onverantwoorde kraanbezettingen, waarover je ook meer op mijn blog kan lezen. Ze worden ook ‘sans-papiers’ genoemd, mensen zonder papieren. Deze benaming klinkt alleszins heel wat zachter dan ‘illegalen’, wat per definitie een negatieve bijklank heeft. Met mensen zonder papieren zou je zelfs medelijden kunnen krijgen. Ook al zijn ze hier wel degelijk illegaal.

   Ondertussen doet er een grapje de ronde via internet: zoals illegalen nu ‘mensen zonder papieren’ worden genoemd, zo noemt men een homejacker vanaf nu een ‘verhuisdienst zonder papieren’, een carjacker wordt een ‘takeldienst zonder papieren’, een verkrachter een ‘gynaecoloog zonder papieren’, een winkeldief een ‘klant zonder papieren’, een kraker een ‘huurder zonder papieren’, en ga zo maar door. Dit politiek-niet-correcte internetgrapje steekt er natuurlijk de draak mee en er zijn zeker asielzoekers die met recht en rede asiel aanvragen in een ander land. Daarom is het ook belangrijk dat er strenge maar rechtvaardige criteria van toepassing zijn die misbruik en illegaliteit tegengaan. (lvh 1 augustus 2008)

   De lesbiennes vieren feest. Drie inwoners van het Griekse eiland Lesbos hadden een tijdje geleden een klacht ingediend tegen het gebruik van de woorden ‘lesbisch’ en ‘lesbienne’ om te verwijzen naar homoseksuele vrouwen. "Alsof alle Lesbia (vrouwen van Lesbos) homoseksueel zouden zijn", argumenteerden ze. "De namen Lesbos en Lesbia moeten naar iemands afkomst verwijzen en niet naar iemands geaardheid." De rechter was het er echter niet mee eens en oordeelde dus dat homoseksuele vrouwen zich lesbisch of lesbienne mogen blijven noemen.

   Ondertussen discussiëren ze in onze federale regering hoe lang een 0900-gesprek (zoals bv. een sekslijn) mag duren. Omwille van de hoge kost (vier euro per minuut) werd in de vorige regering de duur beperkt tot 10 minuten. Veel bedrijven klagen echter dat tien minuten te kort is voor een “ideale dienstverlening”. Minister van Ondernemen Vincent Van Quickenborne wil dit nu optrekken tot 20 minuten.

   Rechters en ministers, ze hebben het niet gemakkelijk… (lvh 28 juli 2008)

   Rond moslimcartoons is er altijd veel te doen, zo blijkt uit het recente verleden. Denk maar aan de Deense cartoons waarbij de profeet Mohammed o.a. als terrorist was afgebeeld (hoe komen ze er toch bij?). De twee respectievelijke tekenaars kregen doodsbedreigingen en konden zich best een tijdje koest houden. In de stad Qalqilya, op de Westbank, demonstreerden tienduizenden moslims, terwijl ze riepen om verontschuldigingen en Deense vlaggen in brand staken. De radicale partij Hamas drong bij moslimlanden aan op ,,afschrikkende stappen tegen idioot Deens gedrag'' (zoals doodsbedreigingen aan het adres van de cartoonisten bijvoorbeeld?). Tot verontschuldigingen van Denemarken is het gelukkig niet gekomen. Premier Rasmussen verdedigde het recht op vrije meningsuiting en zei dat hij de kranten niet kan of mag vertellen wat ze moeten doen of laten. Persvrijheid weet je wel, maar dat kennen ze niet overal.

   Ook Rowan Atkinson (Mr. Bean) maakte zich zorgen over de reactie van de moslimlanden en de gevolgen die het Westen eraan zou geven. Hij vreesde dat er straks niet meer gelachen zou kunnen worden met Allah, Jezus of Boeddha.
Inderdaad, moesten Joden of Christenen bij elke cartoon rond hun geloof op moslimwijze reageren, ze hadden allang de derde wereldoorlog kunnen uitroepen.

   Half juli jl. verscheen in The New Yorker een cartoon van Amerikaans presidentskandidaat Barack Obama getooid in traditionele islamitische kleding: djellaba, mutsje, sandalen. Zijn vrouw Michelle heeft camouflagekleding aan en draagt een mitrailleur over haar schouders. Op de achtergrond prijkt een foto van Osama Bin Laden. Weeral bleven de reacties niet uit: smakeloos en beledigend. Toegegeven, humor is een zeer subjectief gegeven. The New Yorker verklaarde het als volgt: “Satire is nu eenmaal onderdeel van wat wij doen, en de bedoeling ervan is dingen in de openbaarheid te brengen, om een spiegel voor te houden aan bevooroordeeldheid, hatelijkheid en absurditeit.” Tja, cartoons rond de Islam blijven de gemoederen duidelijk beroeren. En dan moet ik altijd denken aan de lijfspreuk van ’t Pallieterke: “Wat niet al lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet.” (lvh 15 juli 2008)

Borms (Willem Elsschot, Antwerpen, 1947)

   Het omstreden Borms-gedicht van Willem Elsschot blijft een prachtig gedicht, tekenend voor de Belgische repressie. Dat Elsschot met zijn Borms-gedicht het als het ware opnam voor een Vlaamse ‘collaborateur’, schoot menigeen in het verkeerde keelgat.
Nochtans weten de nabestaanden van Willem Elsschot evenals Elsschot-kenners dat hij voor geen politieke kar te spannen viel. Het was zijn groot rechtvaardigheidsgevoel, dat ook in zijn ander werk tot uiting komt, dat hem tot het schrijven van dit gedicht bracht.
En het was toevallig ook dat rechtvaardigheidsgevoel dat Dr. August Borms tot het Activisme en de Frontbeweging bracht, toen hij vernam dat Vlaamse soldaten aan het IJzerfront door eentalig franskiljonse officieren de dood werden ingejaagd.
Een rechtvaardigheidsgevoel dat immers automatisch leidt tot een Vlaamse reflex. Zoals de sociale strijd van Priester Daens, ten voordele van het lot van de Vlaamse arbeider, dus ook een Vlaamse strijd was.

Op 12 april 1946 werd Borms, 68 jaar, invalide en met een touw aan de paal gebonden, in de kazerne van Etterbeek (Brussel) door twaalf rijkswachters geëxecuteerd.
Tot op het laatste moment bleef Borms trouw aan zijn idealen.
Zijn laatste woorden waren ‘in houwe trouwe, u, Vlaanderen, totterdood!’.